نویسنده: تد ال. بنچ، سینیور | فوربس بوکس
منتشرشده در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ | مطلب نویسنده در قالب برنامه پولی فوربس بوکس
من مرتب با صاحبان کسب‌وکارهای کوچک صحبت می‌کنم که می‌گویند نمی‌خواهند کارمند استخدام کنند. آن‌ها از دردسرها، مسئولیت‌های حقوقی، بار مدیریتی و حاشیه‌های روابط کاری گریزان‌اند. نگرانی‌شان را درک می‌کنم. به‌عنوان کسی که دهه‌ها مدیریت کارکنان را تجربه کرده، خوب می‌دانم کار با آدم‌ها چقدر می‌تواند پیچیده باشد؛ ضمن اینکه پرداخت حقوق منتظر نمی‌ماند تا شما ماه پرفروشی داشته باشید.
اما اگر در حوزه خدمات فعالیت می‌کنید، توان شخصی شما برای ارائه خدمات سقف مشخصی دارد. می‌توانید هفته‌ای ۶۰ ساعت کار کنید و شاید برای مدتی بیشتر؛ ولی سرانجام به محدودیت می‌رسید. در آن نقطه، ظرفیت شخصی شما برای انجام کارهای درآمدزا، به سقف رشد شرکت تبدیل می‌شود.
استخدام افراد توانمند، ظرفیت کسب‌وکارتان را چندبرابر می‌کند. آن‌ها به شما امکان می‌دهند به مشتریان بیشتری خدمت کنید، توان تخصصی خود را گسترش دهید و کسب‌وکاری بسازید که رشدش فراتر از توان و استقامت شخصی شما باشد. برخی کارآفرینان هرگز از این مانع عبور نمی‌کنند؛ درحالی‌که همین عبور، اغلب تفاوت میان «داشتن یک شغل برای خود» و «ساختن یک بنگاه» است.
هنگام استخدام، به حس درونی خود توجه کنید
وقتی تصمیم به استخدام می‌گیرید، به برداشت و حس درونی خود توجه داشته باشید. متقاضیانی را دیده‌ام که رزومه‌ای عالی داشتند، اما در مصاحبه چیزی درست به نظر نمی‌رسید؛ شاید نوع برخوردشان، پاسخ‌های طفره‌آمیز یا نداشتن کنجکاوی. هرچه بود، معمولاً حس درونی‌ام زودتر از جدول ارزیابی متوجه آن می‌شد.
این موضوع به‌ویژه درباره کارکنان باتجربه اهمیت دارد. افراد تازه‌کار را می‌توان آموزش داد، راهنمایی کرد و پرورش داد. اما بعید است فردی باسابقه که الگوی رفتاری مسئله‌داری دارد، صرفاً به‌دلیل دریافت پیشنهاد شغلی به شخص کاملاً متفاوتی تبدیل شود. منصف و پذیرا باشید، اما نشانه‌های هشدار را نادیده نگیرید.
پس از جذب افراد توانمند، اختیار تصمیم‌گیری را در سازمان توزیع کنید. افراد معمولاً زمانی رضایت بیشتری دارند و استعدادهایشان بهتر شکوفا می‌شود که مسئولیت کار خود را بر عهده بگیرند و در چارچوبی روشن تصمیم بگیرند. کمتر چیزی به‌اندازه مدیری که افراد بااستعداد را استخدام می‌کند و سپس تک‌تک تصمیم‌ها و اقداماتشان را زیر سؤال می‌برد و کنترل می‌کند، انرژی آن‌ها را از بین می‌برد.
از زمان انجام کار محافظت کنید
یکی از ساده‌ترین هدیه‌هایی که می‌توانید به کارکنان بدهید، فرصت انجام همان کاری است که برای آن استخدام شده‌اند؛ فکر بدیعی است، نه؟!
محیط کار امروز پر از عوامل کوچک اما مداومِ حواس‌پرتی است: جلسه‌ها، مشکلات سامانه‌ها، یادآوری الزامات و مقررات، پیگیری‌های اداری و کارهای ریز دیگری که ضروری‌اند، اما وقتی روی هم انباشته می‌شوند، انگیزه و انرژی افراد را تحلیل می‌برند.
به همین دلیل، ایده «زمان بدون جلسه» را می‌پسندم. لوسیانا پائولیس، مربی مدیران، از روزهای بدون جلسه دفاع می‌کند و راکل گومز، بنیان‌گذار استافی، موضوع انباشت بیش‌ازحد جلسه‌ها را به چالش می‌کشد.
من مخالف جلسه نیستم. برخی جلسه‌ها ضروری‌اند. اگر دستورالعمل تازه‌ای در حوزه فناوری اطلاعات مطرح شده، مسئله مهمی برای یک مشتری پیش آمده یا جهت‌گیری راهبردی شرکت تغییر کرده است، کارکنان باید در جریان قرار بگیرند.
اما باید روزها، یا دست‌کم بازه‌های زمانی قابل‌توجهی وجود داشته باشد که کارکنان بتوانند صرفاً کارشان را انجام دهند؛ بدون گردهمایی سراسری شرکت، بدون تماس غیرضروری برای ارائه گزارش و بدون جلسه تکرارشونده‌ای که فقط به این دلیل پابرجاست که کسی جرئت لغو آن را ندارد.
نوآوری کنید، بدون اینکه تیم را فرسوده کنید
اینجا رهبری به ایجاد تعادل نیاز دارد. هر شرکتی به افرادی نیاز دارد که پیوسته به‌دنبال بهبود فرایندها، ارتقای شیوه انجام کار و بهترکردن محصول یا خدمت باشند. من ذاتاً از همین افرادم و برای نیروهای پرانگیزه و پیگیر ارزش قائلم.
اما همه کارکنان نمی‌توانند تغییرات روزانه را بدون خستگی جذب کنند. مدیران باید سرعت تغییرات داخلی را طوری تنظیم کنند که سازمان فرصت درک و اجرای آن‌ها را داشته باشد. درعین‌حال، معیارهای بیرونی سخت‌گیرانه‌اند: رقبا هر روز برای بهترشدن تلاش می‌کنند، مشتریان هر روز شما را با گزینه‌های دیگر می‌سنجند و بازار منتظر نمی‌ماند تا خستگی تیم شما از بهبود فرایندها برطرف شود.
پژوهش مایکروسافت درباره «روز کاری بی‌پایان» یادآوری می‌کند که کار می‌تواند آن‌قدر گسترش یابد که افراد تمام روز مشغول باشند، اما فقط در بازه‌های کوتاه و پراکنده کارِ ثمربخش انجام دهند. چنین وضعی راه مناسبی برای ساختن یک فرهنگ سازمانی پایدار نیست.
بااین‌حال، راه‌حل، آسان‌گیری بی‌حد یا پایین‌آوردن استانداردها نیست؛ باید برای تمرکز افراد ارزش قائل شد. درست استخدام کنید، اختیار بدهید، موانع غیرضروری را بردارید و از زمان کار عمیق محافظت کنید. سپس انتظار نوآوری، پاسخ‌گویی و عملکرد بالا داشته باشید.
کارکنان شما صرفاً یک مرکز هزینه نیستند؛ آن‌ها خودِ کسب‌وکارند. متناسب با این جایگاه با آن‌ها رفتار کنید تا در کنار شما چیزی بسازند که هیچ‌کدام به‌تنهایی قادر به ساختنش نبودید.
